Henk verteld zijn verhaal over Rush, een Canadese prog-rock band.
You got the tickets…
Ik denk dat ik inmiddels bijna 50 jaar fan ben van Rush en als je dat terugrekent kom je uit bij eind jaren ’70.
All the World’s a Stage was een van de eerste albums die ik van ze kocht, in Apeldoorn, bij Diskorama. Geïmponeerd door de driedubbele uitklaphoes en het eerste nummer op dit Live-album: Bastille Day.
Daarna ben je verkocht en is er geen weg meer terug. Hetzelfde geldt in die periode min of meer voor de Golden Earring, maar dat is een ander verhaal dat iedereen die Roel en mij kent bekend voorkomt.
Rush is mijn absoluut favoriete band vanwege verschillende aspecten zoals bijvoorbeeld het fenomenale drumwerk van Neil Peart. Maar ook de uit beginperiode van de band, de lange complexe nummers. Het absolute meesterwerk is natuurlijk: 2112. Omdat je ze bijna vanaf het begin volgt maak je ook de hele ontwikkeling mee qua muziek, en die werd alsmaar mooier, beter of hoe je het maar wilt benoemen. Nummers als La Villa Strangiato geselden de pick-up naald dag in dag uit. En later bracht de laser van de Cd-speler al dit moois ten gehore.
Pinkpop
Maar je wilt die band dan ook live zien optreden, en Nederland stond niet echt vooraan als het om concerten op het Europese continent ging. Engeland en Duitsland gingen voor. Maar gelukkig wist de organisatie van het Pinkpop festival ze te strikken. En had ik het voorrecht om daarbij aanwezig te mogen zijn, samen met broer Roel en zwagert Fred. En dan praten we over 1979! Voor velen staat dit concert nog altijd in het geheugen gegrift. Ook voor vele Engelse fans, naar wat ik later vernam. Het verhaal gaat dat een technicus een knop verkeerd had gezet en daardoor het concert integraal live werd uitgezonden op de radio. Met een paar pints vertellen zij het maar al te graag..
Daarna ben ik nog 1 keer samen met Roel naar een concert van ze geweest in Ahoy, Rotterdam. En… daarna met mijn stomme kop te lang niet meer.
Ze brengen vele albums uit, touren, komen in Nederland, maar ik ga niet naar de shows, don’t ask me why.
Zo veel moeite had dat niet gekost. Totdat je eind jaren ’90 je er eens verder in gaat verdiepen wat ze allemaal op dat gebied uitspoken, de drang om ze weer live te zien zwelt aan. Maar er zit niets in het vat, en later besef je wat de reden is: Neil Peart verliest binnen een jaar zijn dochter en zijn vrouw. Pakt zijn motor en tourt van Alaska tot Mexico om alles op een rijtje te zetten met een indrukwekkend boek als gevolg.
Geduld
Dan duurt het nog jaren voordat ik weer de gelegenheid krijg ze live te zien spelen, maar daar maak ik dan ook goed gebruik van. Engelse fans, om het zo maar te omschrijven, organiseren in 2004 een Stalker-tour naar alle Britse concerten van de R30-tour, eindelijk weer!! Concerten in Londen en Birmingham worden twee keer bezocht. En ook Manchester en Glasgow werden door de stalkers onveilig gemaakt.
Ik ga ook nog naar Oberhausen, Frankfurt en Rotterdam en dan staat de teller na die anderhalve maand op 9(!) concerten. Het moest 😊
Henk, in witte jas, met de rest van de stalkers. Glasgow 2004.
De tours die daarna volgden heb ik uiteraard allemaal bezocht zowel in Nederland als in Duitsland, alleen de R40 niet, die was alleen aan de andere kant van de plas… en toen was het voorbij. Neil Peart bleek ziek te zijn en stierf een paar jaar later, dus Rush was niet meer… wie kon hem vervangen?
Wordt vervolgd …..